Aktualności

Boże Ciało jest świętem Boga, który nie chciał pozostać daleko od człowieka. Już Stary Testament przygotowywał tę tajemnicę. Melchizedek składał w ofierze chleb i wino, manna na pustyni karmiła Izraela w drodze do Ziemi Obiecanej, a Pascha przypominała o wyzwoleniu przez krew baranka. Wszystkie te wydarzenia były zapowiedzią Chrystusa, który podczas Ostatniej Wieczerzy dał Kościołowi nowe i wieczne Przymierze w swoim Ciele i Krwi.

W Eucharystii Stary Testament osiąga swoje wypełnienie. Manna dawała życie doczesne, Chrystus daje Chleb Żywy, który prowadzi do życia wiecznego. Baranek paschalny ocalił Izraela od śmierci, Chrystus – prawdziwy Baranek Boży – wyzwala człowieka z niewoli grzechu i śmierci. To już nie symbol, ale rzeczywistość. Pod postaciami chleba i wina sam Jezus pozostaje pośród swojego ludu.

Benedykt XVI w adhortacji Sacramentum Caritatis przypominał, że Eucharystia jest „sakramentem miłości”, ponieważ objawia miłość Boga posuniętą aż do końca. Nie jest jedynie wspomnieniem wydarzenia z przeszłości, ale rzeczywistą obecnością Zmartwychwstałego Chrystusa. Papież podkreślał, że w Eucharystii Jezus nie daje nam czegoś, ale daje samego siebie. Dlatego adoracja Najświętszego Sakramentu jest przedłużeniem Mszy świętej – jest trwaniem przy Tym, który pozostaje z nami aż do skończenia świata.

Procesja Bożego Ciała jest publicznym wyznaniem wiary, że Chrystus nie należy jedynie do wnętrza świątyni. On chce przechodzić drogami ludzkiego życia: przez nasze domy, rodziny, miejsca pracy, cierpienia i nadzieje. Niesiony ulicami świata przypomina, że Bóg zamieszkał pośród swojego ludu i nadal idzie razem z człowiekiem przez historię.

Uroczystość Bożego Ciała jest więc świętem obecności. Bóg nie pozostawił człowieka samego. Pozostał w Eucharystii jako pokarm dla pielgrzymów, światło dla zagubionych i źródło życia dla Kościoła. Jak mówił Benedykt XVI: „Kto spotyka Chrystusa w Eucharystii, nie może zachować tego doświadczenia tylko dla siebie”. Eucharystia prowadzi bowiem od adoracji do świadectwa, od ołtarza do codzienności, od spotkania z Chrystusem do miłości wobec drugiego człowieka.

Żyjemy dzisiaj w czasie Kościoła, gdzie niestety zanika wiara w obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Zanika szacunek i należna cześć wobec utajonego Wcielonego Słowa w Hostii. Dlatego bardzo ważna jest adoracja, bardzo ważne jest, żeby na adorację prowadzić już małe dzieci. Dziecko wyczuwa świętość Boga i potem do tego powraca. Osobiście mogę zaświadczyć, że powołanie do kapłaństwa odsłaniało się przede mną właśnie podczas adoracji Chrystusa. Dlatego wiem czym jest trwanie przed obecnością i w obecności Jezusa Chrystusa. Pierwszym rozeznaniem jest zawsze obecność Boga. Powołuje tylko Bóg.

Niech Boże Ciało będzie dla nas dotknięcie te właśnie tajemnicy, że Bóg jest z nami i że – jak mówił Leon XIV – Bóg kocha zawsze wcześniej!

Ks. Tomasz Rąpała – rekolekcjonista, dyrektor CFR ARKA w Gródku nad Dunajcem, współpracuje z CFD salwatorianów w Krakowie.